Natuur, Reflectie

Dag Vriendjes

Terwijl ik probeer om mijn gedachten een beetje op orde te krijgen over wat ik ga schrijven, springen de tranen alweer in mijn ogen. Meestal hou ik mijn gevoelens voor mijzelf, en dat is ook één van de redenen dat ik hier nog niet eerder over geschreven heb. Het is een beetje mijn hart openen naar een groep mensen die ik niet ken; het grote, wijde web.
Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik een echt natuurmens en een grote dieren vriend. Elk dier is “mijn maatje” maar natuurlijk zitten mijn eigen dieren een beetje dieper in mijn hart dan elk ander dier.

En dat is waar het dan ook echt pijn doet. Pijn als je een maatje moet missen, verdriet om dat het maatje er niet meer is. En dat is waarom de tranen nu in een warm stroompje over mijn wangen lopen. Ik mis ze nog steeds, ja ze. Want helaas heb ik het afgelopen jaar afscheid moeten nemen van twee van mijn grote dieren vrienden. Pony Dribbel en hond Butler.

Dribbel


De details zal ik jullie besparen maar in Mei van 2015 werd Dribbel onverwacht erg ziek. Koliek dachten we. De dierenarts is een aantal keer geweest, maar helaas werd het niet beter. Ik heb zelfs ‘s nachts een aantal keer de dierenarts met spoed gebeld om te komen, maar helaas hebben alle dingen die we geprobeerd hebben niet mogen helpen. Dribbel heb ik 3 dagen na zijn eerste ziekte verschijnselen moeten laten gaan. Het was niet eerlijk meer, hij was op, dit kon zo niet langer en dit mocht zo niet langer. Op het moment zelf heb je geen tijd om na te denken. Het is handelen en doen wat het beste is voor mijn pony vriend. Achteraf denk ik “wat als”.  Wat als ik nog meer geprobeerd had, nog vaker de dierenarts had gebeld, nog meer gepusht had om iets anders te doen of te proberen? Maar rationeel weet ik dat ik alles geprobeerd en gedaan heb wat we hadden kunnen doen. Niets had de uitkomst kunnen veranderen. En de keuze die ik heb moeten maken is de enige eerlijke keuze die ik voor Dribbel had kunnen maken.

Ik betrap me er op dat ik nog steeds over Dribbel praat als ik het over de paarden heb. Dan zeg ik bijvoorbeeld “Adanto en Dribbel even een wortel geven” terwijl het natuurlijk niet meer zo is. Of dan verwacht ik opeens zijn eigenwijze koppie met zijn grote bos witte manen te zien als ik de stal in loop. Maar dat gebeurd niet meer. Hij zal me nooit meer eigenwijs door zijn ruitje in de stal aankijken, hinnikend omdat hij naar buiten wil en nog net de deur er niet uit rennen als ik die open schuif.

En nu, bijna een jaar later, is zijn stal niet meer leeg. Is er een nieuw vriendje die dat nu zijn stal mag noemen en die ook al een plaatsje in mijn hart heeft gekregen. Zijn naam is Iwan, en al zal hij nooit de plaats innemen van Dribbel, hij heeft recht op net zoveel liefde en goede verzorgen als Dribbel had (en net zoals al mijn andere dieren dat hebben). Meer over Iwan in een andere post, maar neem maar van me aan dat hij nu al net zo lekker eigenwijs in die stal staat als Dribbel daar stond.

En of dat nog niet genoeg dieren verdriet was, moest ik afscheid nemen van een andere grote vriend.

Butler


In Oktober, 5 maanden op de datum na het overlijden van Dribbel, moest de moeilijke keus gemaakt worden om mijn grote honden vriend Butler te laten gaan. Butler was al 13 jaar, bijna 14 en dat is oud voor een grote vrolijke labrador. Zijn lichaam was op, en zo nu en dan zijn hoofd ook, hij begon een beetje te dementeren.

Ik ben opgegroeid als tiener met Butler als pup, en hij was de beste maatjes met Dribbel. Ze konden heerlijk samen spelen. Het huis is leeg zonder hem en ik mis hem als ik Adanto en Iwan ga verzorgen. Hij zat dan altijd vrolijk te wachten bij de poort tot ik weer terug was, of als hij de kans kreeg dan sprong hij snel de modder in.

Soms denk ik “ooh ik moet Butler nog even uitlaten”, terwijl ik er meteen achteraan denk, “oh nee dat hoeft niet meer”.
En hoe gek ik en tegenstrijdig het ook klinkt, het went ook. Ik mis hem nog heel erg, en het huis voelt echt leeg, maar tegelijkertijd went het gemis ook op een bepaalde manier. De leegte blijft, maar het wordt anders. Het is niet goed uit te leggen omdat gevoelens zich nu eenmaal niet makkelijk laten vertalen naar tekst, maar als je ooit een dier hebt gehad dan weet je vast wel wat ik bedoel.

Voor sommigen zal het allemaal wat dramatisch klinken. Maar ik ben opgegroeid met het idee dat dieren een onderdeel vormen van het gezin, een extra gezinslid. Of het nu een hond is of een pony, het wordt familie. Dat is wat ik met de paplepel ingegoten heb gekregen. Dieren zijn een verantwoordelijkheid, een toewijding die je aangaat naar een dier en waarbij je dus altijd moet zorgen dat je hun welzijn in het oog houd.

Dat betekend dus ook dat de moeilijke beslissing om een vriend te laten gaan daarbij hoort. Het is de minder leuke kant van het hebben van dieren familie. Dus wanneer leven, lijden wordt moet die keuze gemaakt worden. Te vroeg ben je in zulke situaties nooit, te laat soms wel en dat is iets wat niemand moet willen.

Houden van is ook loslaten. En terwijl de pijn in mijn hart er nog zit om het verlies, zit er op die zelfde plek ook veel liefde, mooie herinneringen en dankbaarheid dat ik Dribbel en Butler heb mogen leren kennen en familie heb mogen noemen. Vergeten zal ik ze nooit. En met liefde en dankbaarheid zal ik altijd aan ze blijven denken.

Het is goed zo, ze hebben geen pijn meer, en hopelijk hebben ze elkaar gevonden aan de andere kant van de regenboog brug.

Vorige Post Volgende Post

Gerelateerde Posts

No Comments

Leave a Reply